Que extrana sona a miña risa despois de tanto tempo
parece un
fora do meu corpo
formando un estourido rimbombante
e ese eco segue a sentirse no meu interior
notando as vibracións coma pequenas ondas concéntricas
coma un mar que se mece dentro
despois de rompe-la onda
Din que unha vez tocado fondo non queda máis sentido que subir
que non hai outro ¿? camiño,
eu descubrín, ou mellor dito redescubrin, que sí que hai
o de permaneceres a escuras.
Sempre me vanagloriei do meu bo sentido instintivo na escuridade
será porque a palpei en milleiros de sensacións e sentin
tanto o seu tacto húmido e tenebroso asfixiante
coma esa plenitude maxestuosa e libre.
Pois sigo nesa escuridade húmida,
esa que oxida de maneira profunda
en diversas capas
profundizando
devorando ca sua fermosa lentitude...
pois xa esa humidade vaise secando
mudando pouco a pouco
con minúsculos pasos
oxidando
deixarse levar é a mellor sensacion posible
é vivir, komo diría Zorba.
Acabando cas derrotistas e cobardes visións nihilistas,
sin dogmas de tradicións orientais,
démoslle unha oportunidade a este ser vivo,
de materializarse
Aprendendo a escoita-los Libres dos demáis
aprendendo, de novo,
a escoita-la vida
o mundo,
o tremer vital.
*respiramos
** hoxe déronme un agasallo sanador
No hay comentarios:
Publicar un comentario